| تبليغات | X |
رنگ صورتی رنگی است با آرامش و بی آزار فقط درخودش است ، مثل روز مقداری از رنگ قرمز که رنگ اصلی می باشد در آن ترکیب شده و بصورت رنگ صورتی تبدیل شده است.مثل جوانانی که در سن شانزده سالگی خودرابه محیط تطبیق می کنند، در محیط پرورش زا می شود ،رنگ صورتی هم همین حال را دارا می باشد.این فرد به خود غرور و شخصیت می دهد ،به زندگی آینده فکر می کند و زودرنج است (مثله من) . دوست ندارد کسی از او عیب جویی کند چون به سوی امید و آرزو می رود.دوست دارد چیزهای جدید و مدرن در تفکر خود جای دهد .قلبی پر از شادیها در پیش دارد .خیلی ملوس و مهربان و بامحبت به نظر می رسد. (آره دیگه صورتیم دیگه ) :D
آدما فقط تو رویا اونی هستن که باید باشن...
یعنی آدما تو رویا به اونی میرسن که تو رویا ساختن...
یعنی آدما با اونی که تو رویا بهش رسیدن اونجوری زندگی می کنن که تو رویا ساختن...
آخرشم نمیدونن کدوم واقعیه کدوم رویا...!
اگه می خوای بهش برسی رویاهاتو با اون بساز...
شاید اونم رویاهاشو با تو ساخته باشه...
اینجوری الکی الکی بهم میرسین...!
دیـگه دنیا واسـه من تـاریکه
زندگی کوره ، رهی باریکه
آخـر قصـه ی مـن نـزدیـکه
این منـم از همه جا وا مانده
از همــه مــردم دنیـا رانـده
رانـده و خسـته و تنها مانده
ایا خوشبختی من کو.؟
خـواب تلخ ...
مرغ مهتاب می خواند.
ابری در اتاقم می گرید.
گل های چشم پشیمانی می شکفد.
در تابوت پنجره ام پیکر مشرق می لولد.
مغرب جان می کند،
می میرد.
گیاه نارنجی خورشید
در مرداب اتاقم می روید کم کم
بیدارم
نپنداریدم در خواب
سایۀ شاخه ای بشکسته
آهسته خوابم کرد.
اکنون دارم می شنوم
آهنگ مرغ مهتاب
و گل های چشم پشیمانی را پرپر می کنم.
« سهـراب سپهـری »
پ.ن.
مضطرب ، پریشان و ناراحت. برای اولین یار اشک دور چشمانش حلقه زده بود، التماس و درخواست کمک در نگاهش موج می زد. مثل دریای طوفانی شده بود، سردرگم به این طرف و آن طرف می رفت. خواستم با حرف زدن آرامَش کنم اما حتی نتوانستم کمی به او نزدیک شوم. خدای من، بگو، به من بگـــــو چطور می توانم کسی را که نگرانی اش آزارم می دهد ، یاری کنم ... ؟؟؟
باور کن که نگاه کردن به چشمان نگران تو برایم سخت است حتی برای یک لحظه.
تا می دیدی که چگونه ثانیه های بی تو بودنم دقیقه می شوند !
ای کاش بودی
و می دیدی که چگونه چشمانم از ته دل فریاد می زنند و ...
ای کاش بودی و می دیدی
که چگونه بیقرار توام ...
بی قرار توام که واژه ی انتظار را برایم همیشگی کردی !
و خسته ام از همیشه ای که همیشه تو را در آن نخواهم داشت !
خود را چون دیوانه ها می زدم بر در و دیوار
شاید که سند آزادیم را بگیرم
اما گویا از آزادی خبری نبود
خود را به دیوار زدم
پر و بال خسته ام شکستند
اما من دست بردار نبودم
می خواستم تا ابد آزاد باشم
اما خبری از آزادی نبود
من در زندان غم گرفتار آمده بورم
و انگار خلاصی از آن ممکن نبود
تا اینکه روحم را نیز از دست دادم
چیزی نبودم جز پوست و استخوان
و هنوز دست از مبارزه بر نداشته بودم
تا آزاد شدم
و در آسمان آبی بی کران پرواز کردم
و دوباره روح در من دمیده شد
و به یاد آوردم که پرواز آزادی چه زیباست!
خاک کویر این همه خاموش را
غربال می کنی
به نگاهی ...
بی خواب پرده پوش
این همه شب را
بشکن.
این
فصل دیگری ست
که سرمایش
از درون
درک صر یح زیبایی را
پیچیده می کند. شاملو
...
گام نکوبید
دیریست کسی
پا به شب من ننهاده
امروز چنانم تنها
و چنانم بی کس
که حتی خودم خود نشناسم
مي نويسم تنها به ياد او و براي او...مي نويسم به ياد روزهاي شيرين انتظار،به ياد لحظه هاي فراق و چشمان منتظر...
وقتيكه عاشق چشمات شدم تازه فهميدم كه زيبايي چيست
وقتيكه تو رو در قلب كوچكم جاي دادم تازه صداي ضربان قلبم را شنيدم
وقتيكه دست در دستان تو نهادم تازه معناي گرمي را درك كردم
لحظه ها و ثانيه هايي را كه با تو سپري مي كنم بيشتر پي به معناي زندگي مي برم
هنگاميكه به ياد تو هستم مي فهمم كه آرامش چيست
و هرگاه به جدايي مي انديشم كنار خود سايه مرگ را مي بينم...
همان طور که شاپرک ها نمی توانند دشت آبی آسمان را از یاد ببرند ، من هم چشمان زیبایت را فراموش نمیکنم . تصویر زیبایت نه تنها در ذهنم بلکه در قلبم جا دارد . ای کاش بدانی قصر آرزو هایم را در ساحل چشمانت ساخته ام تا قلبت ماوایی باشد برای عشق پاک و مقدسم
بی گنه زنجیر به پایم زدند ...........وای از این زندان محنت بار من
روز وشب در چشم من راز مرا ......گوش بر در می نهند
تابشنود شاید آن گمگشته آواز مرا.....گاه می پرسد اندوهت ز چیست
فکرت آخر از چه رو آشفته است .....بی سبب پنهان مکن این راز را
درد گنگی در نگاهت خفته است .....گاه می نالد به نزد دیگران
کو آن دخنر دیروز نیست؟؟!!!!
آن خندان لب شاداب من ......این زن افسرده ی مرموز نیست
من پریشان دیده می دوزم براو....بی صدا نالم که اینست هرچه هست
خود نمی دانم که اندوهم زچیست ....زیر لب گویم چه خوش رفتم زدست
همزبانی نیست تا برگویمش .....راز این اندوه وحشتبار خویش
بی گمان هرگز کسی چون من نکرد ...خویش را مایه ازار خویش
از منست این غم که بر جان منست ....دیگر این خود کرده را تدبیر نیست
پای در زنجیر می نالم که هیچ .......الفتم با حلقه ی زنجیر نیست ..!!!
